در هر هکتار چند درخت نخل میتوان کاشت؟

سابقه کشت درخت خرما (نخل) به بیش از ۵۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد و کاشت آن در ایران از زمان تأسیس سلسله هخامنشی آغاز شده است. تکثیر این درخت به وسیله هسته خرما یا جابجایی پاجوش‌ها (جوانه‌های خرما) انجام می‌شود. بهترین روش برای تکثیر خرما، جابجایی درختچه‌های کوچکی است که در اطراف درخت نخل مادر رشد می‌کنند. فصل مناسب برای تکثیر تابستان و به‌ویژه ماه‌های تیر و مرداد است.

طریقه باروری این درخت به این صورت است که به ازای هر ۹۵ اصله درخت ماده، ۱۵ اصله درخت نر در نظر گرفته می‌شود. خوشه‌های درخت نر برای باروری درختان ماده استفاده می‌شوند که در اصطلاح محلی به این عمل “ایوار” می‌گویند. درخت خرما دارای انواع مختلفی است و برخی معتقدند که تعداد آن‌ها به ۴۰۰ نوع می‌رسد.

معمولاً اولین درختی که به ثمر می‌نشیند و رطب و خرما می‌دهد، آل مهتری است و آخرین آن هلیلی می‌باشد. 

از انواع دیگر نخل می‌توان به مضافتی، خنیزی، مرداسنگ، هلو (halow)، سلانی، کریته (karita)، شاهانی و شکری اشاره کرد.

 مراحل مختلف رشد میوه نخل به این صورت است که ابتدا به صورت سفید و شبیه پنیر است که به آن “کور” (Kuvr) می‌گویند و سپس به ترتیب به “پنگرك” (Pengerak)، “کنگ” (kong)، “رطب” (retab) و در نهایت به خرما تبدیل می‌شود. خرمایی که به حد رشد نرسیده، “منگ” (meng) و خرمای خشک را “سلنگ” (saleng) می‌نامند. هسته آن را “استک” (estak) و سرپوش آن را “پیزگ” (pizg) می‌گویند.